Miejsce molekuły metronidazolu w eradykacji Helicobacter pylori8 sierpnia 2017

shutterstock_504184885b

Zakażenie Helicobacter pylori jest powszechne. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zainfekowanych tą bakterią jest ok. 70% ludzi w krajach rozwijających się i ok. 30% w krajach rozwiniętych. W Polsce zakażenie Helicobacter pylori dotyczy 84% osób dorosłych i 32% do 18. r.ż.[1]

autorka: dr n. farm. Paulina Mączka
farmakolog

Helicobacter pylori, jako pojedynczy czynnik etiologiczny, odpowiada za 80% przypadków choroby wrzodowej żołądka i 90% przypadków choroby wrzodowej dwunastnicy. Jest również czynnikiem ryzyka rozwoju raka żołądka i chłoniaka żołądka (ang. MALT – mucosa associated lymphoid tissue). Bakteria kolonizuje i uszkadza błonę śluzową żołądka: upłynnia śluz i pozbawia go w znacznym stopniu właściwości barierowych, a pozbawiony ochrony nabłonek ulega uszkodzeniu z wytworzeniem wrzodu trawiennego.

W przypadku dużej kolonizacji dochodzi do powstawania miejscowych ognisk zapalnych. Wydzielane wówczas czynniki prozapalne (interferon-alfa, prostaglandyny oraz IL-1 beta) powodują hamowanie wydzielania kwasu solnego. W zmienionej zapalnie błonie śluzowej żołądka dochodzi do zaburzeń mikrokrążenia, co bezpośrednio prowadzi do powstawania owrzodzeń i nadżerek.

Większość przypadków zapalenia błony śluzowej żołądka przebiega bezobjawowo, u ok. 15% zakażonych dochodzi do powstania zmian zapalnych w części przedodźwiernikowej żołądka oraz do zwiększonego wydzielania gastryny oraz kwasu solnego. Osoby te mają wrzody dwunastnicy i (lub) żołądka. Znacznie rzadziej dochodzi do zapalenia trzonu żołądka, zaniku błony śluzowej i zmniejszonego wydzielania kwasu solnego. Takie zmiany czynnościowe zwiększają ryzyko raka żołądka.

Eradykacja Helicobacter pylori jest wskazana u osób z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, objawami dyspepsji, zanikowym zapaleniem żołądka, resekcją żołądka z powodu raka. Do dodatkowych wskazań zalicza się: przewlekłe leczenie NLPZ, samoistna plamica małopłytkowa i niedobór witaminy B12.

Terapia skojarzona oparta jest na zastosowaniu leków z czterech grup farmakologicznych:

  • inhibitorów pompy protonowej (omeprazol, esomeprazol, pantoprazol, lanzoprazol),
  • antybiotyków (amoksycylina, tetracyklina, klarytromycyna, lewofloksacyna),
  • chemioterapeutyków (metronidazol, tynidazol),
  • soli bizmutu (cytrynian bizmutu).

Prześlij dalej