Zmiany skórne towarzyszące cukrzycy13 lipca 2017

fiolet

Zmiany skórne mogą towarzyszyć jednostkom chorobowym, których leczenie jest domeną diabetologów, kardiologów, chirurgów naczyniowych czy endokrynologów. Czasem to właśnie obraz skóry skłania do pogłębionych poszukiwań przyczyn ich pojawienia się, co prowadzi do poznania istoty problemu pacjenta.

autorka: dr Ewa Rudnicka
dermatolog

Dzięki temu, o czym mowa we wstępie, możliwe jest właściwe leczenie, które może poprawić stan jego zdrowia. Warto zatem podpowiedzieć pacjentom wizytę u specjalisty, a w przypadku potwierdzonej choroby pomóc w wyborze odpowiednich preparatów do pielęgnacji skóry. Jakiego typu problemy może mieć pacjent z cukrzycą zarówno typu 1, jak i 2?  Jest to szczególny chory, który może przejawiać cały wachlarz objawów i patologii skórnych wywołanych zaburzonym metabolizmem glukozy, a także stosowaniem insuliny.

Zatroszczyć się o skórę
Jednym z częstszych problemów pacjentów diabetologicznych jest sucha skóra, która często bywa ścieńczała i odwodniona, łuszcząca się, zażółcona, niekiedy z objawami bielactwa szczególnie w przypadku cukrzycy typu 2. Może towarzyszyć temu uporczywy świąd, często uogólniony.  Ta suchość skóry zmniejsza jej odporność na zranienia, bodźce termiczne, na promieniowanie UV (czyli ostrożnie z opalaniem), substancje chemiczne, w tym na niektóre kosmetyki. Dlatego też wymaga ona szczególnej uwagi i troskliwej pielęgnacji. Właściwe tutaj są linie emolientowe zawierające ceramidy i wolne kwasy tłuszczowe, w tym kwasy omega 3-6-9, które uzupełniają macierz warstwy rogowej naskórka. Preparaty nawilżająco-natłuszczające zatrzymują wodę w naskórku, dostarczają skórze niezbędnych lipidów, a także regulują złuszczanie naskórka, zmniejszając uczucie świądu. W pielęgnacji skóry emolientami najistotniejsza jest jednak systematyczna i wielorazowa aplikacja.

Problem każdego pacjenta chorego na cukrzycę – zakażenia
Skóra diabetyków podatna jest na zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze. To właśnie zakażenia bakteryjne (czyraczność, róża) i grzybicze (międzypalcowe zakażenia drożdżakowe i grzybice odzwierzęce) są najczęstszym problemem osób chorych na cukrzycę. Spośród infekcji bakteryjnych wymienić należy zakażenia powodowane przez gronkowce i związane z nimi czyraki, wywołany maczugowcem łupież rumieniowy (erythrasma), a także wywołaną przez paciorkowce różę. Leczenie zakażeń bakteryjnych wymaga zastosowania antybiotyku miejscowo lub ogólnie, jak w przypadku róży. W przypadku łupieżu rumieniowatego skuteczne są kremy z imidazolem. W profilaktyce wykorzystuje się ponadto mydła antybakteryjne.

15

Zakażenia grzybicze wywołane przez Candida albicans lokalizują się na błonie śluzowej jamy ustnej i narządów płciowych, jak i w okolicach wyprzeniowych. Wyprzenia dotyczą zwłaszcza pacjentów z cukrzycą typu 2, u których dodatkowym czynnikiem obciążającym jest otyłość. Są to ogniska rumieniowo-złuszczająco-wysiękowe zlokalizowane w okolicy międzypalcowej i w fałdach skóry. U kobiet otyłych występują w miejscach pod piersiami i przy pachwinach. Częstym problemem, z którym muszą zmagać się pacjenci z cukrzycą, jest grzybica stóp, a także paznokci. Jeśli chodzi o zakażenia grzybicze w przypadku ograniczonych zakażeń można zastosować jedynie leczenie miejscowe. Do leków aplikowanych miejscowo w leczeniu grzybicy stóp zalicza się: pochodne imidazolowe, alliloaminy, amorolfinę i cyklopiroks.

Prześlij dalej