Zapytaj eksperta4 kwietnia 2017

shutterstock_139802731__PRAWO

Na pytania Czytelników naszego miesięcznika, nadesłane do redakcji za pośrednictwem strony www.farmacjapraktyczna.pl, odpowiada Piotr Kamiński, radca prawny.

R E K L A M A
518 FP baner

autor: Piotr Kamiński
radca prawny

Czy pracownik ma prawo spędzać 15-minutową przerwę wedle własnego uznania, czy też powinna być ona przeznaczona wyłącznie na spożycie posiłku?
Zgodnie z art. 134 k.p., jeżeli dobowy wymiar czasu pracy pracownika wynosi co najmniej 6 godzin, pracownik ma prawo do przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu pracy. Przerwa może być wykorzystywana na posiłek lub też w innym celu (np. załatwianie spraw osobistych). Pracodawca nie jest uprawniony do ograniczania swobody pracownika w tym zakresie, z tym zastrzeżeniem, że może wprowadzić w regulaminie pracy zakaz opuszczania zakładu pracy podczas przerwy, argumentując to np. kwestią bezpieczeństwa pracowników. Pamiętać należy ponadto, że pracownik powinien po zakończeniu przerwy być zdolny i gotowy do wykonywania pracy.

Rozwiązałem umowę z pracownikiem za porozumieniem stron. Z należnych mu 16 dni urlopu wykorzystał 11, należał mu się zatem ekwiwalent za 5 dni. Niestety przez pomyłkę została wypłacona mu kwota za cały okres urlopowy. Czy mogę domagać się zwrotu nadpłaty?
Owszem. Jeżeli były pracownik nie zechce zwrócić nienależnie wypłaconej kwoty, przysługuje przeciwko niemu pozew o zwrot nienależnie pobranego świadczenia. W opisanej sytuacji zastosowanie będą mieć przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia, tj. art. 405-414. Zgodnie z art. 405 k.c. – kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Skuteczność pozwu będzie zależeć m.in. od tego, czy były pracownik wydał już otrzymane środki i czy miał świadomość, iż otrzymał nienależne świadczenie (por. orzeczenie SN z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt I PK 31/10 i orzeczenie SN z 20 czerwca 2001 r., sygn. akt I PKN 511/00).

Prześlij dalej