Z Politechniki Wrocławskiej w świat9 kwietnia 2014

Zespół dr hab. Marcina Drąga z Politechniki Wrocławskiej opracował nowatorską metodę badania enzymów rozkładających białka. Technologia może posłużyć do znalezienia nowych, bardziej czułych i specyficznych markerów chemicznych oraz leków przeciwdziałających stanom patologicznym w organizmie.

Wynikami badań polskich naukowców, które opublikowało prestiżowe amerykańskie czasopismo naukowe PNAS, zainteresowało się już kilka firm chemicznych i farmaceutycznych. Profesor Drąg (laureat programów Fundacji na rzecz Nauki Polskiej oraz nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego) wraz ze swoimi doktorantami – mgr inż. Pauliną Kasperkiewicz i mgr. inż. Marcinem Porębą opracowali nowatorską technologię badania enzymów proteolitycznych, nazwaną HyCoSuL (ang. Hybrid Combinatorial Substrate Library). Prace sfinansowano w ramach subsydium z programu FOCUS FNP.
Enzymy proteolityczne (proteazy, peptydazy) to wyspecjalizowane białka, które potrafią „pociąć” inne białka na prostsze elementy: peptydy i aminokwasy. Proteazy uczestniczą w trawieniu oraz procesach degradacji szkodliwych białek w komórce, a ich nieprawidłowe działanie prowadzi do powstania w organizmie stanów patologicznych. Następstwem mogą być nowotwory, cukrzyca, nadciśnienie, infekcje wirusowe i bakteryjne.
Dotychczas do kompleksowego profilowania enzymów proteolitycznych stosowano jedynie naturalne aminokwasy występujące w białkach. Zespół dr hab. Marcina Drąga wykorzystał aminokwasy nienaturalne, które nie są kodowane przez DNA i w większości powstały dzięki syntezie organicznej. Uzyskano doskonałe efekty – powstała hybrydowa (zawierająca naturalne i nienaturalne aminokwasy) biblioteka substratów fluorogenicznych (HyCoSuL). Dzięki temu narzędziu naukowcy są w stanie stworzyć nowe, bardziej czułe substraty i markery chemiczne dla bardzo dużej grupy enzymów proteolitycznych.
Badania biologiczne naukowcy z Politechniki Wrocławskiej prowadzili we współpracy z grupą prof. Guya Salvesena (Sanford Burnham Medical Research Institute, La Jolla, USA) oraz z grupą prof. Christine Winterbourn (University of Otago Christchurch, Nowa Zelandia).

źródło: PWr

Prześlij dalej