Nowe wytyczne postępowania w stabilnej chorobie niedokrwiennej serca6 kwietnia 2014

shutterstock_146121929

W ostatnich dniach sierpnia ub.r. opublikowano nowe wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące postępowania w stabilnej chorobie niedokrwiennej serca. Jest to bardzo ważny dokument. Sam fakt, iż od poprzedniej publikacji wytycznych dotyczących postępowania w stabilnej chorobie niedokrwiennej minęło aż 6 lat, czyni nowe wytyczne obowiązkową lekturą.

Wytyczne dotyczące nadciśnienia tętniczego czy migotania przedsionków były w ciągu tych kilku lat aktualizowane wielokrotnie. Nowy dokument dotyczy tymczasem ogromnej rzeszy pacjentów. Zostali oni skategoryzowani w trzech grupach: pacjentów z rozpoznaną, objawową chorobą niedokrwienną serca, chorych wcześniej objawowych, a obecnie bezobjawowych, dzięki zastosowanemu leczeniu oraz pacjentów zgłaszających się z powodu dolegliwości dławicowych po raz pierwszy, ale już na etapie diagnostyki (na przykład po uwzględnieniu dokładnego wywiadu) uznanych za przewlekle chorych. W dużym uproszczeniu można więc powiedzieć, że pacjent ze stabilną chorobą niedokrwienną serca to każdy pacjent z chorobą niedokrwienną serca, u którego w danym momencie nie stwierdza się cech ostrego zespołu wieńcowego. Warto jednak zauważyć, co podkreślają autorzy nowych wytycznych, iż poza klasyczną definicją choroby niedokrwiennej związanej z miażdżycą (dolegliwości bólowe wynikające ze zwężenia o przynajmniej 50% w obrębie lewej tętnicy wieńcowej lub/i zwężenia o przynajmniej 70% jednego lub kilku z pozostałych istotnych naczyń wieńcowych), dużą rolę w diagnostyce i ocenie rokowania odgrywają reakcje skurczowe naczyń oraz zaburzenia mikrokrążenia wieńcowego. Warto również pamiętać, iż w historię naturalną choroby wieńcowej wpisane jest kontinuum – faza przewlekła może zawsze przejść w ostrą. Dane epidemiologiczne dotyczące rozpowszechnienia choroby niedokrwiennej serca są w dużej mierze szacunkowe – wynika to z trudności diagnostycznych oraz zmienności definicji schorzenia na przestrzeni ostatnich lat. Uważa się jednak, iż choroba niedokrwienna dotyczy 5-7% kobiet w wieku 45-64 lat oraz 10-12% kobiet w wieku 65-84 lat, jak również 4-7% mężczyzn w wieku od 45-64 lat oraz 12-14% mężczyzn w wieku 65-84 lat. Wyraźnie widać, iż jednym z głównych czynników ryzyka choroby niedokrwiennej serca jest wiek. Nowe wytyczne dokładnie określają również, jakie dodatkowe badania powinno wykonywać się w omawianej grupie pacjentów. Do badań obowiązkowych należą: morfologia krwi obwodowej, badania wykluczające współistnienie cukrzycy typu 2 (OGTT, glikemia na czczo, hemoglobina glikowana) oraz określenie stężenia kreatyniny (wszystkie wymienione posiadają klasę zaleceń IB). Ponadto należy wykonać pełny lipidogram,wykluczyć patologię gruczołu tarczowego, a przed wdrożeniem statyn określić również aktywność aminotransferaz wątrobowych (IC). W przypadku podejrzenia ostrego zespołu wieńcowego lub niestabilnej choroby wieńcowej należy jednak oczywiście przede wszystkim określić aktywność markerów martwicy miokardium (IA). W tym miejscu należy również podkreślić, iż kontrola stężenia lipidów oraz kreatyniny i parametrów gospodarki węglowodanowej jest wskazana u każdego pacjenta ze stabilną chorobą wieńcową i powinna być wykonywana raz na rok (IC). Podstawą diagnostyki obrazowej jest z kolei spoczynkowy zapis elektrokardiograficzny (IC – u wszystkich pacjentów) oraz przezklatkowa echokardiografia (IB), która nie tylko pozwala uzupełnić dane konieczne do stratyfikacji ryzyka, ale również stwarza możliwość uwidocznienia alternatywnych dla dusznicy przyczyn zgłaszanych przez chorego dolegliwości. Dopiero na tym etapie diagnostyki po raz pierwszy wspomina się o testach nieinwazyjnych.

Prześlij dalej