Nietrzymanie moczu – łagodzenie objawów2 maja 2013

nietrzymanie-moczu-lagodzenie-objawow

Nietrzymanie moczu (NTM) to zespół objawów, a nie odrębna jednostka chorobowa. Szacuje się, że w Polsce objawy nietrzymania moczu występują u 4 – 5 milionów osób. I chociaż problem ten dotyczy obu płci, jednak 2,5 – 3 miliony chorych to kobiety w różnym wieku.

Pacjentki cierpiące na NTM bardzo często są skrępowane i zawstydzone swoimi dolegliwościami. Dodatkowo, nietrzymaniu moczu towarzyszy bardzo częsta wśród pacjentek opinia, że NTM jest „normalne”, co powoduje akceptację takiej sytuacji. Dlatego tak ważne jest, aby pokazać pacjentce, że jej dolegliwości można złagodzić czy wyleczyć na wiele sposobów.

Najczęściej występujące postacie NTM to:

  • NTM z przyczyn zwieraczowych, czyli wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM). Objawia się niekontrolowanym wyciekiem moczu podczas kaszlu, kichania, śmiechu oraz w bardziej nasilonych przypadkach, w czasie aktywności fizycznej.
  • Przyczyny pęcherzowe. Dają objawy parć naglących spowodowane niestabilnością wypieracza, nadreaktywnością pęcherza (OAB) lub jednym i drugim.

Często u jednej osoby może wystąpić kilka typów NTM, dając swoisty konglomerat objawów. W takich przypadkach przed kwalifikacją do leczenia zabiegowego wykonuje się badanie urodynamiczne, by określić, jaki typ NTM jest dominujący i czy nie ma przeciwwskazań do operacji.

Leczenie NTM

W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu algorytm postępowania jest następujący: leczenie zachowawcze, operacja, następowe leczenie zachowawcze. WNM z reguły nie leczy się farmakologicznie, a terapia zachowawcza, jako metoda pierwszego wyboru, polega na ćwiczeniach mięśni dna miednicy, elektrostymulacji i terapii behawioralnej. Ćwiczenia mięśni Kegla są nieodłącznym elementem terapii w przypadku WNM.

O ile zabieg służy poprawie stosunków anatomicznych, to kondycji mięśni i powięzi nie poprawia. Rehabilitacja pooperacyjna jest więc konieczna, by utrwalić/wzmocnić efekt wykonanego zabiegu. Do leczenia ruchem w oparciu o własne możliwości pacjenta przywiązuje się obecnie coraz większą wagę. Terapia ta okazała się nieodzowna u wszystkich pacjentów dotkniętych NTM. Powoduje przyrost masy mięśniowej, poprawia ukrwienie i przyspiesza reinerwację tkanek. Ćwiczenia mięśni dna miednicy powinny być dobrane indywidualnie na podstawie wcześniejszego badania ich kondycji badaniem sEMG.

Co poradzić pacjentce?

1. Podpaski i wkładki.

Należy unikać stałego noszenia podpasek. Jeśli nasilenie objawów tego wymaga, lepiej, by były to specjalizowane materiały urologiczne (możliwość refundacji jest ograniczona). Na polskim rynku są dwie wiodące firmy, których oferta obejmuje również środki higieny, zapobiegające i łagodzące ewentualne podrażnienia, do miejscowego stosowania (żele, pianki, kremy, mleczka, chusteczki nawilżające).

2. Płyny i żele do higieny intymnej.

Z całą pewnością należy unikać preparatów o silnym zapachu. Ziołowe środki do higieny intymnej w saszetkach dostępne w aptekach nie powinny być stosowane częściej jak 2 razy w tygodniu lub zgodnie z zaleceniem lekarza. Kobiety w połogu, w okresie około i pomenopauzalnym powinny używać wyłącznie letniej wody z dodatkiem małej ilości soku z cytryny, lub octu (1 l. wody + 1 łyżeczka kwasu). Jest to konieczne dla utrzymania optymalnego pH pochwy.

3. Leczenie stanów zapalnych.

Osoby cierpiące z powodu NTM narażone są na częste infekcje dolnego odcinka układu moczowego (ZUM). W takich wypadkach bardzo ważna jest konsultacja lekarska (jako lek pierwszego rzutu rekomendowana jest np. ciprofloksacyna). Dodatkowo pomogą dostępne bez recepty preparaty, w których substancją czynną są ekstrakty z żurawiny amerykańskiej, pestek dyni, ziaren soi, korzenia pietruszki, ziela skrzypu oraz kwiatu śliwy. Preparaty te nie służą leczeniu NTM, ale mogą być bardzo pomocne w zwalczaniu infekcji dolnych dróg moczowych i profilaktyce ZUM.

4. Wizyta u lekarza.

Dobrym rozwiązaniem jest zaproponowanie pacjentce, aby udała się do lekarza rodzinnego, ginekologa (do tych lekarzy można się udać bez skierowania) lub urologa (konieczne skierowanie). Dodatkowo pacjentka uzyska pomoc w specjalizowanych poradniach zajmujących się terapią zachowawczą (można zgłosić się bez skierowania).

 

Prześlij dalej