Glukomannan – naturalna pomoc w odchudzaniu13 maja 2013

Jednym z głównych powodów porzucania diety przez odchudzające się osoby jest nieprzyjemne uczucie głodu towarzyszące ograniczaniu ilości kalorii. W takich przypadkach poleca się środki, które pomagają “oszukać” ośrodek głodu w mózgu. Jakie to substancje i jaki jest mechanizm ich działania?

Każda osoba stosująca niskokaloryczną dietę marzy o tym, aby uczucie sytości po posiłku trwało jak najdłużej. Niestety, często głód powraca szybciej niżbyśmy chcieli, wywołując dyskomfort i zniechęcając do dalszego stosowania diety. Dlatego często zadajemy sobie pytanie: czy nad uczuciem głodu można zapanować? Odpowiedź brzmi: tak, pod warunkiem, że zastosuje się odpowiednie wspomaganie. Na początek warto wiedzieć, jakie mechanizmy rządzą powstawaniem uczucia głodu i sytości. Odczucia te powstają w mózgu w wyniku skomplikowanych interakcji pomiędzy bodźcami płynącymi z naszych zmysłów, hormonami wydzielanymi przez układ pokarmowy oraz impulsami płynącymi z receptorów rozmieszczonych w przewodzie pokarmowym. Co ciekawe, uczucie sytości pojawia się już we wczesnej fazie przyjmowania i trawienia pokarmu.

Gdy pokarm dociera do żołądka, jego ścianki się rozciągają, podrażniając znajdujące się tam zakończenia nerwowe. Impuls nerwowy wędruje do mózgu, aktywując ośrodek sytości, hamując jednocześnie uczucie głodu. Interesujące jest, że jak wykazały badania, uczucie sytości powstające w żołądku nie zależy od rodzaju („treściwości”) pokarmu, który przyjęliśmy, lecz od tego, jak długo pokarm pozostaje w żołądku. Po opuszczeniu żołądka pokarm trafia do jelita cienkiego, gdzie stymuluje wydzielanie hormonów (m.in. cholecystokininy), których cel działania jest jeden – hamować uczucie głodu i powodować uczucie sytości. Na podstawie wyników badań nad wpływem różnych pokarmów na powstawanie i utrzymywanie się uczucia sytości, sformułowano tzw. teorię glukostatyczną. Według niej posiłki o niskim Indeksie Glikemicznym powodują dłuższe utrzymywanie się uczucia sytości niż te, o wysokim indeksie.

Z teorii tej możemy wysunąć wniosek, że aby uczucie sytości trwało jak najdłużej, należy znaleźć substancję o niskim Indeksie Glikemicznym, która szybko wypełni żołądek. Taką substancją jest błonnik, który nie podlega trawieniu, za to szybko wchłania wodę, wypełniając żołądek.

Glukomannan – na ratunek głodomorom

Świetnym kandydatem do roli „przedłużacza” uczucia sytości jest glukomannan. Jest on wielocukrem wielkocząsteczkowym – błonnikiem rozpuszczalnym w wodzie. Nasz organizm nie posiada zdolności rozrywania wiązań w jego cząsteczce, dlatego spożyty glukomannan nie podlega trawieniu i przechodzi w postaci niezmienionej przez prawie cały przewód pokarmowy aż do jelita grubego. Tam ulega fermentacji przez florę bakteryjną.

Szczególną cechą glukomannanu w proszku jest zdolność wiązania dużej ilości wody. Pod jej wpływem pęcznieje on w żołądku, wielokrotnie zwiększając swoją objętość. Powstający żel wypełnia żołądek i naciska na jego ściany, dając do naszego mózgu sygnał, że jesteśmy syci. Co więcej, pod wpływem motoryki mięśni żołądka glukomannanowy żel miesza się z pokarmem, tworząc lepką masę, przez co wolniej opuszcza żołądek. Efekt? Dłużej czujemy się nasyceni po posiłku.

Zza Muru Chińskiego

Naturalnymi źródłami glukomannanu są: ju ruo, konnyaku i gonyak. Te obce nam słowa są nazwami bulwy dziwidła, z których wytwarza się mąkę, od tysięcy lat używaną przez mieszkańców Dalekiego Wschodu. Dziwidło (Amorphophallus konjac) wywodzi się z południowo-wschodniej Azji, głównie z terenu Chin i Wietnamu, a stosowanie glukomannanu ma najdłuższą tradycję właśnie w Chinach.

Roślina została po raz pierwszy opisana w najstarszej chińskiej farmakopei: „Shénnóng Běncaˇo Jīng”, powstałej w okresie panowania zachodniej dynastii Han (206 r. p.n.e. – 8 r. n.e.).

W Europie, znacznie częściej niż Amorphophallus konjac, używa się nazw „trupi kwiat” lub „lilia voodoo”. Natomiast polskie „dziwidło” zawdzięcza swe imię zdziwieniu, jakie rośliny z tego rodzaju budziły wśród naukowców w XIX wieku. Obecnie możemy je podziwiać w Ogrodzie Botanicznym w Łodzi. Ostatnie kwitnienie miało miejsce w styczniu 2010 roku.
W Polsce glukomannan znajdziemy przede wszystkim w suplementach diety dostępnych w aptekach(w postaci saszetek przyjmowanych przed posiłkami).

Jak stosować glukomannan?

Zgodnie z warunkami stosowania, określonymi przez komisję Europejską, glukomannan powinno się przyjmować w dawce 1 gram 3 razy dziennie na pół godziny przed posiłkiem. Należy go popijać dużą ilością wody lub rozpuszczać co najmniej w 1-2 szklankach płynu. Jest to konieczne, aby preparat bezpiecznie dotarł do żołądka i mógł tam rozpocząć swoje działanie.

Skuteczność potwierdzona naukowo

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego nr 1924/2006 wszelkie informacje dotyczące działania składników suplementów diety muszą być zatwierdzone przez Komisję Europejską. Dowody naukowe dotyczące ich działania podlegają ocenie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).

Spośród ponad 160 złożonych wniosków o zatwierdzenie oświadczeń zdrowotnych wspomagania kontroli masy ciała, do chwili obecnej tylko dowody naukowe dotyczące skuteczności glukomannanu (oraz specjalnych produktów zastępujących posiłki) uzyskały pozytywną opinię EFSA i zostały zatwierdzone przez Komisję Europejską. Należy zwrócić uwagę na to, że w przypadku produktów zawierających glukomannan, posługiwanie się oświadczeniem „przyczynia się do redukcji masy ciała u osób stosujących dietę niskokaloryczną” dotyczy wyłącznie produktów zawierających 1 gram glukomannanu na dawkę, co umożliwia przyjmowanie dawki dobowej wynoszącej 3 gramy. Taki schemat dawkowania został oparty o pozytywne wyniki badań stosowania glukomannanu u osób z nadwagą.

 

źródło: Polpharma Biuro Handlowe Sp. z o.o.

Prześlij dalej