Farmaceuta i zamienniki19 lutego 2012

farmaceuta-i-zamienniki

Kwestia obowiązków farmaceuty, związana z informowaniem i wydawaniem leków refundowanych w aptece, uregulowana została w przepisach art. 44 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696)

Dla jasności dalszych wywodów pozwolę sobie na przytoczenie obu przepisów. Zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy, osoba wydająca leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyroby medyczne objęte refundacją ma obowiązek poinformować świadczeniobiorcę o możliwości nabycia leku objętego refundacją, innego niż lek przepisany na recepcie, o tej samej nazwie międzynarodowej, dawce, postaci farmaceutycznej, która nie powoduje powstania różnic terapeutycznych, i o tym samym wskazaniu terapeutycznym, którego cena detaliczna nie przekracza limitu finansowania ze środków publicznych oraz ceny detalicznej leku przepisanego na recepcie. Apteka ma obowiązek zapewnić dostępność tego leku.

Na podstawie art. 44 ust. 2, osoba wydająca leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyroby medyczne objęte refundacją ma obowiązek, na żądanie świadczeniobiorcy, wydać lek, o którym mowa w ust. 1, którego cena detaliczna jest niższa niż cena leku przepisanego na recepcie. Nie dotyczy to sytuacji, w której osoba uprawniona dokonała odpowiedniej adnotacji na druku recepty, wskazując na niemożność dokonania zamiany przepisanego leku.

Na podstawie powyższych przepisów należy stwierdzić, że kształtują one trzy kategorie obowiązków po stronie aptekarzy. Pierwsza dotyczy obowiązku informowania pacjenta o istnieniu tańszych odpowiedników, druga dotyczy obowiązku zapewnienia dostępności określonych leków w aptece, trzecia wyznacza zasady wydawania odpowiednika dla leku przepisanego na recepcie.

Kiedy informować pacjenta?

Po stronie farmaceuty obowiązek informowania o tańszym odpowiedniku istnieje tylko wówczas, gdy faktycznie istnieje odpowiednik spełniający łącznie następujące warunki:

  1. ma tę samą nazwę międzynarodową,
  2. dawkę,
  3. postać farmaceutyczną która nie powoduje powstania różnic terapeutycznych,
  4. to samo wskazanie,
  5. cena detaliczna odpowiednika nie przekracza (tzn. jest niższa lub równa) limitu finansowania i ceny detalicznej leku przepisanego na recepcie.

Brak którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek, które muszą być spełnione łącznie, wyłącza – moim zdaniem – obowiązek ustawowy po stronie farmaceuty informowania pacjenta o istnieniu tańszego odpowiednika. W praktyce najczęściej dotyczyć to będzie sytuacji niespełnienia przesłanki określonej w pkt 5. powyżej. Skutkiem bowiem działań Ministra Zdrowia jest wprowadzenie grup limitowych zawierających różne cząsteczki i ustanowienie limitu na najtańszej z nich. Powoduje to, że w przypadku niektórych molekuł żaden lek nie spełnia kryterium ceny nieprzekraczającej limitu finansowania.

Prześlij dalej